Afgelopen week heb ik als één van de laatste voorbereidingen om deze Zendo in te richten een spotje opgehangen bij het Boeddha beeld.
Als je kijkt naar waar het licht op het Boeddha beeld schijnt zie je maar een deel van de Boeddha.
Je zou achter het beeld kunnen kijken maar dan tuur je in het duister en zie je misschien niets. Tenzij je je ogen laat wennen aan de duister en de achterzijde van de Boeddha kan zien.

Als we in meditatie zitten, komen gedachtes op en gaan weer weg. De gedachtes trekken zo voorbij als wolken aan een blauwe lucht. Maar hoe vaak gebeurd het niet dat zo’n gedachte blijft hangen en voor we het weten zitten we in een heel verhaal.
We horen b.v. een hard geluid buiten, denken “oh mijn fiets is omgevallen, straks is hij beschadigd, misschien zit er wel een slinger in het wiel, en hoe kom ik dan thuis? En hoe moet dat morgen als ik op de fiets naar mijn werk moet. Straks kom ik te laat op mijn werk. En wordt ik ontslagen. En hoe moet ik dan rondkomen? Straks wordt ik uit mijn huis gezet….
Ik geef toe, dat dit een sterk uitvergroot voorbeeld is, maar zo ontstaan wel de meeste emoties in ons leven. Emoties die, doordat we in het verhaal om die emotie blijven hangen, zorgen voor een gevoel van lijden.
Om een klein feit bedenken we een heel verhaal wat weer een emotie geeft die niet meer in verhouding is met de realiteit.
Op deze manier schijnen we een spotje op een deel van de realiteit. En verliezen daarbij het hele beeld uit ons oog. De realiteit was dat je een hard geluid hoorde en dat je hier in de Zendo zit.

Zoals bij het beeld van het spotje op de Boeddha, kun je allen naar het schijnsel in het licht kijken. Maar als je je ogen laat wennen aan de duisternis, zal je de hele Boeddha kunnen waarnemen.

Zo zal ook, als je een poosje in meditatie zit, je gewaar worden van dat wat er buiten de gedacht om nog meer aanwezig is. Waarmee ik niet bedoel dat je je gedachte telkens op iets anders richt, maar juist een open gewaarwording waarin alles verschijnt en weer gaat zonder dat jij hier iets mee doet. Hoe vaker je je geest oefent om het waarnemen van je gedachtes te zien als iets wat voorbij gaat als je ze niet vast grijpt, zoals wolkjes aan de hemel, hoe meer je de hemel achter die wolkjes leert zien. Hoe meer je de Stilte in jou achter de gedachtes zal gaan ervaren. De Stilte waarin alles mag verschijnen en weer gaan.

-Sandra, 05-09-2016